بهشت را شلوغ کنید: چگونه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها میراث ابدی ایمان را شکل می‌دهند

نوشته دکتر اسکات تورانسکی

پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها خیلی به ارث و میراث فکر می‌کنند.

ما از خود می‌پرسیم که نوه‌هایمان چه چیزهایی از ما به یاد خواهند آورد. آیا آنها تعطیلات، سنت‌های کریسمس، داستان‌هایی که تعریف می‌کردیم، غذاهایی که با هم می‌خوردیم یا نحوه‌ی حضورمان در لحظات مهم زندگی‌شان را به یاد خواهند آورد؟ این چیزها مهم هستند زیرا به ایجاد تار و پود زندگی خانوادگی کمک می‌کنند و عشق را به روش‌های بسیار ملموسی منتقل می‌کنند.

اما برای پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های مسیحی، میراث بسیار فراتر از خاطرات است. بزرگترین امید ما صرفاً این نیست که نوه‌هایمان پس از مرگمان، ما را با مهربانی به یاد بیاورند. بزرگترین امید ما این است که آنها عیسی را بشناسند، با ایمان از او پیروی کنند و روزی در خانه ابدی‌مان به ما بپیوندند. این به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها مأموریت بسیار بزرگتری می‌دهد. ما می‌خواهیم بهشت ​​را شلوغ کنیم.

البته، ما می‌دانیم که رستگاری کار خداست. ما نمی‌توانیم کودکی را به ایمان واداریم یا ایمان را در قلب نوه خود ایجاد کنیم. اما می‌توانیم آگاهانه در آنچه خدا انجام می‌دهد مشارکت کنیم. می‌توانیم دعا کنیم، آموزش دهیم، تشویق کنیم، الگو باشیم، داستان تعریف کنیم، سؤال بپرسیم و دائماً نوه‌هایمان را به سمت مسیح هدایت کنیم. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به طور منحصر به فردی در موقعیت انجام این کار هستند.

نوه‌هایتان بیشتر از آنچه تصور می‌کنید، شما را تماشا می‌کنند

پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها اغلب نفوذ خود را دست کم می‌گیرند. والدین بخش زیادی از مسئولیت روزانه بزرگ کردن فرزندان را بر عهده دارند، اما پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها چیز متفاوتی را به خانواده می‌آورند. ما اغلب دیدگاهی داریم که فقط با گذشت زمان به دست می‌آید. ما شاهد بوده‌ایم که خدا در طول دهه‌ها شادی، ناامیدی، تدارک، اشتباهات، سوالات بی‌پاسخ و اتفاقات غیرمنتظره، کار کرده است.

نوه‌های ما به این داستان‌ها نیاز دارند، زیرا باید بدانند که ایمان صرفاً چیزی نیست که یکشنبه‌ها در کلیسا مورد بحث قرار گیرد. آنها باید ببینند که پیروی از مسیح، نحوه برخورد یک فرد با رنج، پول، روابط، ناامیدی، بخشش، پیری و حتی مرگ را شکل می‌دهد. کودکان و نوجوانان دائماً می‌پرسند، حتی اگر هرگز آن را با صدای بلند نگویند: «آیا این ایمان واقعی است؟»

پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌توانند به پاسخ این سوال کمک کنند. وقتی نوه‌هایتان می‌شنوند که شما از خدا به خاطر نعمت‌هایی که به شما داده تشکر می‌کنید، یاد می‌گیرند. وقتی می‌بینند که کسی را که به شما آسیب رسانده می‌بخشید، یاد می‌گیرند. وقتی می‌بینند که در یک دوره دردناک عبادت می‌کنید یا می‌شنوند که در مورد زمانی که خدا شما را در یک مشکل دشوار یاری کرده است صحبت می‌کنید، یاد می‌گیرند که ایمان جوهره دارد.

و وقتی با اطمینان در مورد بهشت ​​صحبت می‌کنید، آنها شروع به درک این می‌کنند که مسیحیت صرفاً راهی برای بهتر کردن این زندگی نیست. این رابطه‌ای با مسیح است که ما را به ابدیت می‌برد. این دیدگاه می‌تواند به یکی از مهمترین هدایایی تبدیل شود که یک پدربزرگ یا مادربزرگ به آنها می‌دهد.

به طور طبیعی درباره بهشت ​​​​صحبت کنید

گاهی اوقات مسیحیان عمیقاً به بهشت ​​اعتقاد دارند اما به ندرت در مورد آن صحبت می‌کنند. ممکن است نگران باشیم که این موضوع، به خصوص با کودکان خردسال، بیش از حد جدی به نظر برسد. با این حال، بهشت ​​یکی از بزرگترین وعده‌هایی است که می‌توانیم به نوه‌های خود بدهیم و خود عیسی با اطمینان خاطر در مورد آماده کردن مکانی برای کسانی که به او تعلق دارند صحبت کرد.

خانه‌ای فراتر از این خانه، پادشاهی‌ای فراتر از این دنیا و آینده‌ای فراتر از این زندگی وجود دارد. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌توانند به جای اینکه بهشت ​​را موضوعی مختص مراسم تشییع جنازه یا لحظات سخت بدانند، این واقعیت را به بخشی از گفتگوهای عادی خانوادگی تبدیل کنند.

وقتی با هم از یک غروب زیبا لذت می‌برید، می‌توانید درباره شگفتی خلقت خدا و آینده‌ای که او وعده داده است صحبت کنید. وقتی کسی را که دوست دارید می‌میرد، می‌توانید صادقانه درباره غم و اندوه صحبت کنید و در عین حال درباره امید نیز صحبت کنید. وقتی نوه‌ها درباره پیری، مرگ یا اتفاقات پس از این زندگی سؤال می‌کنند، از کنار این مکالمات با عجله عبور نکنید. این مکالمات ممکن است به برخی از پرمعناترین بحث‌های معنوی شما تبدیل شوند.

لازم نیست هر مکالمه‌ای را به موعظه تبدیل کنیم. در واقع، معمولاً نباید این کار را بکنیم. اما ابدیت می‌تواند به طور طبیعی بخشی از گفتگوی خانوادگی شود زیرا ابدیت بخشی از جهان‌بینی مسیحی است. هر چه طبیعی‌تر درباره بهشت ​​صحبت کنیم، نوه‌هایمان بیشتر می‌فهمند که امید ما ریشه در چیزی بسیار بزرگتر از لحظه حال دارد.

داستان ایمان خود را بگویید

هر پدربزرگ و مادربزرگی که مسیح را می‌شناسد، داستانی دارد و نوه‌های شما باید داستان شما را بدانند. چگونه به درک انجیل رسیدید؟ چه کسی از نظر معنوی بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا فصلی بود که در آن سرگردان بودید؟ چه زمانی خدا برای شما واقعی‌تر شد؟ او به چه دعاهایی پاسخ داده است و چه تجربیاتی اعتماد شما را به او تقویت کرده است؟

اشتباهات شما نیز بخشی از آن داستان هستند. خدا از طریق آنها چه چیزی به شما آموخت؟ کدام آیات کتاب مقدس شما را در دوران سخت یاری کرده‌اند؟ چه چیزی در مورد خدا آموخته‌اید که آرزو می‌کنید در جوانی آن را درک می‌کردید؟ این نوع داستان‌ها ایمان را شخصی می‌کنند و به نوه‌ها کمک می‌کنند تا ببینند که رابطه با خدا در طول زندگی شکل می‌گیرد.

نوه‌ها ممکن است در نهایت بسیاری از درس‌های رسمی که به آنها می‌آموزیم را فراموش کنند، اما اغلب داستان‌ها را به خاطر می‌سپارند. نوشتن شهادت خود، ضبط آن روی ویدیو یا به اشتراک گذاشتن بخش‌هایی از آن در طول رانندگی، صرف غذا با خانواده، تعطیلات یا گردش‌های ویژه را در نظر بگیرید.

حتی می‌توانید به نوه‌تان بگویید: «چیزی هست که واقعاً می‌خواهم در مورد زندگی‌ام بدانی. مهم‌ترین تصمیمی که تا به حال گرفته‌ام، اعتماد به عیسی مسیح بوده است.» این جمله نکته‌ی مهمی را منتقل می‌کند. از بین تمام چیزهایی که تجربه کرده‌اید، به دست آورده‌اید، مالک آنها بوده‌اید یا از آنها لذت برده‌اید، به آنها می‌گویید که چه چیزی از همه مهم‌تر است.

نگذارید نقص، شما را ساکت کند

بعضی از پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها از صحبت کردن در مورد ایمان دریغ می‌کنند، زیرا به طرز دردناکی از اشتباهات خودشان آگاه هستند. شاید شما آرزو می‌کردید که در تربیت فرزندانتان بهتر عمل می‌کردید. شاید در دورانی از زندگی‌تان با ایمان از مسیح پیروی نمی‌کردید، یا فرزندان بالغتان شکست‌هایی را به یاد می‌آورند که آرزو می‌کنید می‌توانستید آنها را تغییر دهید.

اجازه ندهید پشیمانی شما را از نظر روحانی منفعل کند. خودِ انجیل، داستانی از فیض است و گاهی اوقات نقاط ضعف ما فرصتی را برای بیان واضح‌تر فیض فراهم می‌کند. لازم نیست خودتان را به نوه‌هایتان به عنوان کسی که همه چیز را درست انجام داده است، معرفی کنید.

در واقع، فروتنی صادقانه می‌تواند نفوذ معنوی شما را حتی قوی‌تر کند. می‌توانید بگویید: «کاش این را وقتی جوان‌تر بودم می‌فهمیدم» یا «خدا با من بسیار صبور بوده است» یا «من انتخاب‌هایی کرده‌ام که از آنها پشیمانم، اما سپاسگزارم که خدا می‌بخشد و جبران می‌کند.» این جملات شهادت شما را تضعیف نمی‌کنند. آنها اغلب آن را باورپذیرتر می‌کنند.

نوه‌ها به پدربزرگ و مادربزرگ بی‌نقص نیاز ندارند. آنها به پدربزرگ و مادربزرگ‌های اصیلی نیاز دارند که شخصاً فیض خدا را می‌شناسند و مایلند در مورد آن صحبت کنند. پدربزرگ و مادربزرگی که فیض را درک می‌کند، می‌تواند انجیل را هم از طریق کلمات و هم از طریق مثال به دیگران منتقل کند.

نوه‌هایتان را برکت دهید

کتاب مقدس شامل نمونه‌های زیادی از برکت دادن نسلی به نسل دیگر است و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌توانند این الگو را امروز ادامه دهند. ما فرصت‌های فوق‌العاده‌ای برای بیان کلماتی داریم که هویت را تقویت می‌کند، شخصیت را تشویق می‌کند و نوه‌ها را به سمت اهداف خدا هدایت می‌کند.

به نکات خوب توجه کنید و آنها را با صدای بلند بیان کنید. به نوه خود بگویید: «می‌بینم که در تو شفقت در حال رشد است» یا «به روشی که آن موقعیت دشوار را مدیریت کردی افتخار می‌کنم.» می‌توانید بگویید: «من معتقدم که خدا به تو موهبت رهبری داده است» یا «دعا می‌کنم که خدا از زندگی تو به روش‌هایی استفاده کند که هنوز حتی نمی‌توانی تصورش را بکنی.»

کودکان و نوجوانان اغلب صداهای زیادی را می‌شنوند که به اشتباهاتشان اشاره می‌کنند. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌توانند به طور خاص در مورد آنچه که خدا در آنها پرورش می‌دهد، صحبت کنند. یک دعای کتاب مقدسی صرفاً ستایش برای موفقیت نیست. این دعا به هویت، شخصیت، هدف و کار خدا در زندگی یک فرد اشاره دارد.

آن کلمات ممکن است برای دهه‌ها در ذهن نوه باقی بمانند. بسیاری از بزرگسالان هنوز می‌توانند جمله‌ای را که پدربزرگ یا مادربزرگشان گفته و نحوه‌ی نگاه آنها به خودشان را شکل داده است، به خاطر بیاورند. قدرت گفتن دعای خیر را دست کم نگیرید.

خانه ابدی را در نظر داشته باشید

هرچه بزرگتر می‌شویم، بهشت ​​اغلب به طور فزاینده‌ای شخصی‌تر می‌شود. دوستان از ما جلوتر می‌روند. والدین ممکن است از قبل آنجا باشند. شاید حتی همسر، خواهر یا برادر یا فرزندی قبلاً آنجا رفته باشد. به تدریج، ما شروع به درک چیزی می‌کنیم که افراد جوان‌تر اغلب درک آن را دشوار می‌دانند: این زندگی بسیار کوتاه است.

خانه‌هایی که می‌سازیم، حرفه‌هایی که دنبال می‌کنیم، دارایی‌هایی که جمع می‌کنیم و حتی بسیاری از مشکلاتی که توجه ما را به خود جلب می‌کنند، موقتی هستند. اما انسان‌ها ابدی هستند. این موضوع، آنچه را که اهمیت دارد تغییر می‌دهد.

این تغییر نحوه دعا کردن ما، نحوه گذراندن وقت ما و مکالماتی را که انتخاب می‌کنیم تغییر می‌دهد. این تغییر چیزی است که ما امیدواریم نوه‌هایمان درباره ما به یاد بیاورند. روزی ممکن است آنها در مراسم تشییع جنازه ما بایستند و داستان‌هایی درباره شوخ طبعی، سخاوت، سنت‌ها و تفریحاتی که با هم داشتیم تعریف کنند. اینها خاطرات فوق‌العاده‌ای خواهند بود.

اما آیا بهتر نیست اگر آنها بتوانند بگویند: «پدربزرگ و مادربزرگم به من کمک کردند تا عیسی را بشناسم. پدربزرگ و مادربزرگم برای ایمان من دعا کردند. پدربزرگ و مادربزرگم به من نشان دادند که پیروی از مسیح چگونه است. پدربزرگ و مادربزرگم به من کمک کردند تا بفهمم که این دنیا خانه نهایی ما نیست.»

این یک میراث ابدی است.

پس به گفتن داستان‌ها ادامه دهید. به دعا و عشق ورزیدن ادامه دهید. به ساختن پل‌ها و گفتن برکات ادامه دهید. به عیسی مسیح اشاره کنید.

یکی از بزرگترین رویاهایی که یک پدربزرگ یا مادربزرگ مسیحی می‌تواند داشته باشد، به طرز چشمگیری ساده است: وقتی سفر زمینی ما به پایان رسید و سرانجام به خانه ابدی خود رسیدیم، باشد که به اطراف نگاه کنیم و فرزندان، نوه‌هایمان و نسل‌های بعد از آنها را نیز در آنجا ببینیم. چه میراث ابدی بهتری وجود دارد!

به لطف خدا، بیایید بهشت ​​را شلوغ کنیم.

دکتر اسکات تورانسکی ریاست مرکز ملی تربیت فرزند بر اساس کتاب مقدس را بر عهده دارد و ۲۲ کتاب در مورد تربیت فرزند و خانواده نوشته است، از جمله کتابی ویژه برای پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها به نام تربیت هدفمند پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها. می‌توانید آن را در biblicalparenting.org

بعدی
بعدی

خانه، بهشت ​​و قلب خدا: کمک به نوه‌ها برای دیدن خانه ابدی‌شان